گرمای تندی که از جسم مرد ساطع می شد همه ی کودکی اش را به یکباره از او ربود. قلب کوچک اش از شدت ترس یخ بسته بود، اما گویی این یخ بستگی به او نیروی مقاومتی ورای تصور بخشیده بود. خیره به چشمان مقابل، همه ی معصومیت اش را به خلا ء غبار گرفته ی دخترکِ بی چهره می باخت. رفته رفته سنگینی و فشار چیزی غیر قابل رویت را بر جسم کوچک اش حس کرد و توانست حرکت زنگار بسته و کبود درد را بر روی سلول های تنش مشاهده کند.

همه چیز در سکون و سکوت یخ بسته بود و از درون می سوخت. کم کم دیوارها محو شد و دو کودک خود را در گورستانی با آسمانی تیره و ابری یافتند. گورستانی در پشت ساختمانی متروک، با درختانی بلند و باریک، بی بَر و خشکیده. لابه لای شاخه ها پُر بود از قارقارِ بی صدایِ دسته ای کلاغِ خاکستری رنگِ ژنده پوش با منقارهایی به رنگ سرخ خشکیده.

کودک پنج ساله دست در دست حجمِ پنهانِ زیرِ بالاپوش گوشه ای از گورستان ایستاده بود. سنگ گورها همگی پُر بود از سوراخ هایی عمیق و خشکیده که کلاغ ها برای خوردن گوشت اجساد بر روی آن ها ایجاد کرده بودند. آسمان تاریک بود و نور یخ زده ای که از سنگ گورها ساطع می شد روح را به ابتذال می کشید. کودک که صورت گُر گرفته اش را بر گوری می نهاد، با نگاهی خالی و گِل اندود به تراکم نوری که رفته رفته مرد لاغر اندام را نمایان می ساخت، چشم دوخته بود...

.........................................................................................................

p.s : قسمت اول این متن در   بهمن ماه سال پیش منتشر شد.